مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری فصلنامه پژوهش‌های اخلاقی (انجمن معارف اسلامی ایران) 2383-3279 8 1 2017 12 31 Justice and Social Criticism جایگاه عدالت و جلوه‌های نقد اجتماعی در پند سیاسی سعدی 0 0 fa 2018 1 1 Saadi (1210-1291/1292) must certainly be deemed as one of the most successful orators who employs aphorism and maxims for political criticism, and as a great weapon in his soft war and verbal battle against the abuses of religious and worldly leaders in his era. He combines humour and advice and uses the art of brachiology as well as surprising metaphors to uncover the contradictions of his society, and the distance between the truth of the life and prevailing reality so eloquently that make a serious event seems to be fun and fantastic. In this study, first, it is established that social justice is one of the important concerns for Saadi. Then, by analysis and review of evidences and some excerpts from his works, it is revealed that Saadi considers authorities such as judges, government officials, religious leaders and specially rulers and sultans as the most apparent symbols of injustice in the chaotic and corrupt society of his own era. سعدی (606 ـ 692 هـ. ق.) را باید به یقین از موفق‌ترین سخنورانی دانست که از پند و اندرز جهت انتقاد سیاسی به عنوان جنگی نرم در زورآزمایی و برخورد با سوء رفتارهای صاحبان دین و دنیا در عصر خویش بهره می‌گیرد. او با آمیختگی طنز و پند و استفاده از هنر ایجاز، تشبیهات غافلگیرکننده، تضاد موجود در جامعه و... فاصله‌ی میان حقیقتِ زندگی و واقعیت حاکم را چنان زیبا بیان می‌کند که از یک حادثه‌ای جدی یک فانتزی خنده‌دار ‌به وجود می‌آورد. در این پژوهش نخست درمی‌یابیم که برقراری عدالت اجتماعی یکی از مهمترین دغدغه‌های سعدی است. سپس با تحلیل و بررسی شواهد و نمونه‌های از کلام وی آشکار می‌سازیم که از منظر شیخ اجل، صاحب منصبانی چون قاضیان، کارگزاران حکومتی، بزرگان دینی به ویژه حاکمان و امیران، خود بیشترین جلوه‌های بی عدالتی در جامعه‌ی آشفته و آلوده‌ی دوران اویند. http://akhlagh.saminatech.ir/fa/Article/Download/16737