مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری فصلنامه پژوهش‌های اخلاقی (انجمن معارف اسلامی ایران) 2383-3279 9 35 2019 4 6 Examining National Identity and the Cohesion of the Persian Language in the Mirror of the Persian Poetry of Kurdish Poets and Its Role in National Solidarity بررسی هویت ملّی و قوام زبان فارسی در آیینۀ اشعار فارسی شاعران کُرد و نقش آن در هموندی ملّی 297 310 fa فاطمه دریکوند دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران دیار رفاعی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران 2018 10 9 <p>According to the accounts of numerous Iranologists, the Kurds are among the oldest inhabitants of the Iranian plateau and one of the purest branches of the Aryan peoples; their language, customs, and even their script reflect some of the deepest cultural remnants of ancient Iran. Accordingly, the Kurds may be regarded as one of the most authentic Iranian ethnic groups, and the Kurdish language as one of the oldest and most vigorous Iranian languages. Today, speakers of this language—while benefiting from it, which, in the view of linguists, is the only direct remnant of the Median language—have also fulfilled their cultural debt to the Persian language. The most prominent characteristics of Iranian ethnic groups, including the Kurds, must be sought in shared elements that enable them to be conceived within a unified identity called the “nation.” Common history, geography, traditions, and culture constitute the most significant unifying factors among these groups. Modern human beings, unlike their predecessors, have become multidimensional entities who, through various cultural and social transformations, acquire multiple identities—ethnic, cultural, national, religious, and others. Using analytical and comparative methods, the author of this study seeks to demonstrate, through examining selected poems of several Kurdish poets, that the continuity of linguistic and ethnic identity is not a threat to national identity; rather, it is one of its fundamental reinforcing and consolidating pillars.</p> <p>بر پایه روایت بسیاری از ایران&zwnj;شناسان، کردها از کهن&zwnj;ترین ساکنانِ ایران&zwnj;زمین و از خالص&zwnj;ترین تیره&zwnj;های آریایی&zwnj;اند و زبان، آداب و حتی خطّ آنان از ژرف&zwnj;ترین یادگارهای ایرانِ باستان حکایت دارد. از این&zwnj;رو، کردها را می&zwnj;توان از اصیل&zwnj;ترین اقوام ایرانی و زبان کردی را از کهن&zwnj;ترین و توانمندترین زبان&zwnj;های ایرانی دانست. امروزه گویشوران این زبان، ضمن بهره&zwnj;مندی از آن ـ که به باور زبان&zwnj;شناسان تنها بازمانده مستقیم زبان مادی است ـ دینِ فرهنگیِ خود را به زبان فارسی نیز ادا کرده&zwnj;اند. برجسته&zwnj;ترین ویژگی&zwnj;های اقوام ایرانی، از جمله کردها، را باید در مؤلفه&zwnj;های مشترکی جست&zwnj;وجو کرد که آنان را در قالب هویتی واحد به نام «ملت» تعریف&zwnj;پذیر می&zwnj;سازد. تاریخ، جغرافیا، سنت&zwnj;ها و فرهنگ مشترک ایرانی از مهم&zwnj;ترین عوامل وحدت&zwnj;آفرین میان این اقوام است. انسان امروز، برخلاف گذشته، به موجودی چندساحتی بدل شده و در پی دگرگونی&zwnj;های فرهنگی و اجتماعی، هویت&zwnj;های گوناگونی ـ قومی، فرهنگی، ملی، مذهبی و جز آن ـ کسب کرده است. نویسنده این پژوهش، با روش تحلیل و مقایسه، می&zwnj;کوشد با نشان&zwnj;دادنِ برخی مؤلفه&zwnj;های هموندیِ ملی و پیوستارهای جمعی در شعر گروهی از شاعران کرد، تبیین کند که پایاییِ زبان و هویتِ قومی نه&zwnj;تنها تهدیدی برای هویت ملّی نیست، بلکه از بنیادهای استحکام&zwnj;بخش و تقویت&zwnj;کننده آن به&zwnj;شمار می&zwnj;آید.</p>

http://akhlagh.saminatech.ir/ar/Article/Download/53545