مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری فصلنامه پژوهش‌های اخلاقی (انجمن معارف اسلامی ایران) 2383-3279 6 21 2018 1 12 Explanation of moral autonomy of man based on religious texts تبیین استقلال اخلاقی انسان بر اساس متون دینی 0 0 fa 2018 1 12 The sacred texts of the Abrahamic religions want people to live according to moral principles and suggest them some ethical instructions which are generally with promising reward or divine retribution. It is said to obtain rewards or escape punishment does not create a high level of motivation for living based on morality, and secondly, if a sovereign God to man commands him what to do, and what to leave, this is being incompatible with the freedom and «self-governing"" of man. This article is to state that first goal of these religious texts is that man shall love God and obey him. The divine retribution or promising rewards is a subsidiary and indispensable issue, and secondly, this love must be based on knowing God. The man should love a God for whom one recognizes virtues and perfections. So actually, this is the man who governs himself, and finds a perfect God with virtues, loves Him and submits his will to divine authority. Such ""God-governing"" is consistent with ""self-ruling"". However, unquestionable obedience of religious scholars or the acceptance of legal good and badness as Asharites have represented, or acceptance of fideism as Kierkegaard has mentioned in his works are incompatible with ""self-governing"". متون مقدس اديان ابراهيمي از انسان‌ها مي‌خواهند كه اخلاقي زندگي كنند و به آنان دستورهايي اخلاقي كه عموماً با وعده‌ پاداش و تهديد به مجازات همراه است، مي‌دهند. گفته مي‌شود اولاً رسيدن به پاداش يا فرار از مجازات انگيزه سطح بالايي براي اخلاقي زيستن نيست و ثانياً اينكه خدايي حاكم به انسان دستور دهد كه چه كاري را انجام دهد و چه كاري را ترك كند، اين با آزادي و «خودفرمانروايي» انسان ناسازگار است. سخن ما در اين نوشتار آن است كه اولاً خواست آرماني اين متون آن است كه انسان به خدا عشق ورزد و از او اطاعت كند. وعده و وعيد، يك مسئله فرعي و اضطراري است. و ثانياً اين عشق ورزيدن بايد از روي شناخت باشد. به خدايي بايد عشق ورزيد كه انسان او را داراي فضايل و كمالات مي‌يابد. پس در واقع، اين خود انسان است كه حاكم است و خدايي را كه داراي فضايل است مي‌يابد و عاشق و تسليم او مي‌شود. اين نوع «خدافرمانروايي» با «خودفرمانروايي» سازگار است. البته اطاعت بي‌چون و چرا از عالمان دين يا پذيرش حسن و قبح الهي شرعي، چنان كه اشاعره گفته‌اند، يا پذيرش ايمان‌گرايي، آن‌گونه كه كركگور گفته است، با خود‌فرمانروايي ناسازگار است. http://akhlagh.saminatech.ir/fa/Article/Download/16810